مینا قربانی متخصص روانشناسی تربیتی در گفتگو با رسانه “جواننگار” با اشاره به علت اصلی اضطراب کودکان هنگام ورود به مدرسه، بهویژه در پایه اول، اظهار داشت: این اضطراب ریشه در جدایی دارد، کودک برای اولینبار برای ساعات طولانی از محیط امن خانه و دلبستگی اصلی، یعنی والدین، جدا میشود.
وی افزود: علاوه بر این، ورود به یک محیط کاملاً ناشناخته با قوانین جدید، افراد غریبه و مسئولیتهای تازه، به طور طبیعی میتواند ایجاد استرس کند، این یک مرحله رشدی طبیعی است.
متخصص روانشناسی تربیتی با اشاره به علائم اضطراب در کودکان بیان داشت: از علائم فیزیکی مانند دلدرد، سردرد، حالت تهوع و تغییر در الگوی خواب و اشتها گرفته تا علائم هیجانی و رفتاری مانند گریههای زیاد، چسبیدن به والدین، لجبازی، پرخاشگری و حتی شبادراری؛ برخی کودکان نیز ممکن است سکوت اختیار کنند و از برقراری ارتباط خودداری نمایند.
وی با اشاره به اقدامات عملی والدین در هفتهها و روزهای شروع مدرسه گفت: پیشگیری کلید اصلی است. میتوانند با بردن کودک به بازدید از محیط مدرسه، معرفی معلم، بازیکردن در حیاط مدرسه و صحبتهای مثبت و واقعبینانه درباره اتفاقات خوب مدرسه مانند یادگیری چیزهای جدید، پیداکردن دوستان تازه و زنگتفریح، این ناشناختگی را کاهش دهند همچنین، تنظیم برنامه خواب و بیداری از یکی دو هفته قبل بسیار مؤثر است.
قربانی با اشاره به بهترین رفتار والدین در لحظه جدایی در صبح اولین روزهای مدرسه ابراز داشت: والدین باید خونسرد، مطمئن و مثبت باشند. اضطراب آنها به کودک منتقل میشود. جدایی باید محکم، سریع و همراه با یک خداحافظی کوتاه و قاطعانه باشد.
وی افزود: گفتن جملاتی مثل عصر میبینمت یا بعدازظهر برات یه خوراکی خوشمزه میخرم، به کودک اطمینان میدهد که این جدایی موقتی است. مهمتر از همه، پنهانی مدرسه را ترک نکنند.
متخصص روانشناسی تربیتی با اشاره به اهمیت نقش معلم در کاهش اضطراب بیان داشت: نقش معلم حیاتی است؛ یک معلم خونگرم، صبور و خلاق میتواند با ایجاد فضایی امن و شاد در کلاس، استفاده از بازی و قصه، و برقراری ارتباط عاطفی مثبت با تکتک کودکان، بهسرعت آنها را آرام کند و مدرسه را به مکانی دوستداشتنی تبدیل نماید.
وی با اشاره به نحوه تعامل والدین بعد از بازگشت کودک از مدرسه خاطرنشان کرد: این زمان، زمان گوشدادن فعال است. والدین نباید به شکل بازجویی سؤال بپرسند؛ بهتر است با جملات باز مثل برام بگو امروز چه چیزهای بامزهای دیدی؟ یا با کی بازی کردی؟ فضایی ایجاد کنند تا کودک خودش احساساتش را بیان کند. همچنین باید برای احساساتش ارزش قائل شوند و او را بهخاطر شجاعتش تحسین کنند.
قربانی با اشاره به اینکه برخی از کودکان به طور خاص در معرض اضطراب بیشتری هستند، تصریح کرد: کودکانی که سرشت خجالتیتری دارند، کودکانی که سابقه اضطراب جدایی در خانواده دارند، یا آنهایی که قبلاً تجربه تلخ جدایی را داشتهاند، ممکن است واکنش شدیدتری نشان دهند. این کودکان نیاز به حمایت و آمادهسازی بیشتری دارند.
انتهای خبر/
